Flag Counter
Flag Counter
 





Temat : O papieskim pierścieniu Rybaka i coś jeszcze...

Kategoria :  Bez kategorii       Data : 2019-07-04 17:25:12

Pierścień Rybaka. W dniu 20. sierpnia 1914 roku zmarł papież Pius X, jego świeckie imię i nazwisko brzmiało: Giuseppe Melchiorre - Sarto. To wydarzenie spowodowało zamieszczenie w periodyku „Germania” artykułu, w którym opisano tradycję historyczną klejnotu papieskiego, tak zwanego Pierścienia Rybaka (Annulus Piscateris).

Od dawnych wieków uchodził on za symbol Papieży, jako następców Rybaka z Galilei. Obraz Rybaka, wyryty w kamieniu, zdobi główną część składową Klejnotu. Używa się go, jako sygnetu do pieczętowania papieskich dokumentów, listów, bulli, brewe. Pierwszą wiadomość o pierścieniu Rybaka znajdujemy w brewe papieskim Klemensa IV. Z roku 1265.

Pierścień Rybaka sporządzony był ze szczerego złota. Posiadał duże rozmiary i kształt okrągły. Otrzymuje go każdy nowo – wybrany Papież w dniu swego wyboru podczas składania przez kardynałów hołdu. Wręcza go Papieżowi camerlengo.

Kamerling - camerlengo, w Kościele katolickim – kardynał, który kieruje Kamerą Apostolską. Zarządza on sprawami zwyczajnymi Kościoła oraz troszczy się o dobra i prawa doczesne Stolicy Apostolskiej w okresie wakansu, a także przejmuje administrację Watykanu – Wikipedia.

Papież oddaje następnie pierścień mistrzowi ceremonii, do którego należy zadbanie o wyrycie monogramu Ojca św. na pierścieniu. Podobnych pierścieni do tego, który otrzymuje papież, używa do pieczętowania dokumentów kancelaria apostolska i kardynał- sekretarz stanu.

W roku 1798 podczas najścia wojsk republikańskich francuskich do Rzymu, komendant tych wojsk wtargnął do apartamentów papieża Piusa VI, i zażądał w sposób szorstki wydania mu pierścienia Rybaka, bowiem był on przekonany, że jest on bardzo cenny.

Papież odmówił wydania pierścienia, komendant zdołal jednak wymusić pogróżkami, że mu w końcu pierścień Rybaka wydano. Gdy komendant przyjrzał się z bliska dokładnie pierścieniowi, zwrócił go, ponieważ uznał, że jest on małowartościowy.

Również Pius VII, ulegając przemocy, musiał wydać pierścien Rybaka jenerałowi francuskiemu Radlowi. Lecz Pius VII przed jego wydaniem kazał go przepiłować na dwie części.

Dopiero po upadku napoleońskiej hegemonii, pierścień został zwrócony papieżowi. W czasie, gdy pierścień Rybaka znajdował się w rękach francuskich rabusiów najeźdźców, Papież pieczętował dokumenty sygnetem tymczasowym z figurami apostołów Piotra i Pawła.

Biblioteka watykańska, wśród wielu innych cennych pamiątek, posiada także pierścień Rybaka, którym posługiwał się antypapież Klemens VII.

Pierścień Rybaka to prawdziwe arcydzieło ówczesnej sztuki złotniczej. Wyryte są na nim głowy apostołów Piotra i Pawła, herb Klemensa VII i kilku jeszcze innych symbolicznych postaci.

Pierścień ów przeszedł następnie w posiadanie Klemensa IX, który złożył go w darze bibliotece watykańskiej.

Pierscień Rybaka zwykle po zgonie Papieża bywa niszczony. Aktu tego dokonuje Camerlengo, przdkładając pierścień kongregacji kardynałów, a następnie krusząc go na drobne cząstki.

Oczywiście, pierścień zostaje przedtem stosownie przyrządzony. Natychmiast potem przygotowuje się nowy dla przyszłego papieża.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kamerling

O ceremoniach po wyborze Papieża, pisze dalej „Germania”. Skoro tylko głosowanie podczas Konklawe zakończyło się, a kardynał della Chies Papieżem wybrany został, przeprowadził go monsinior Boggiani, sekretarz konklawe, mistrz ceremonii i zakrystianów papieskich do kaplicy Sykstyńskiej. Dziekan św. kolegium i dziekanowie kardynałów, kapłanów i kardynałów diakonów skłonili się przed tronem kardynała della Chiesa, a dziekan zapytał go, w od dawna przyjętej formie, czy wybór na Papieża przyjmuje. Na potakującą odpowiedź della Chiesy zdjęto baldachimy z tronów a pozostawiono jedynie ten nad tronem della Chiesy, który na pytanie dziekana św. kolegium odpowiedział, że przyjmuje imię Benedykt XV.

Monsignor Boggiani spisał z pomocą mistrza ceremonii urzędowy protokół wyborów i przyjęcia wyboru. Następnie przeszedł Papież do ubieralni, gdzie nałożył na nogi białe pończochy, czerwone trzewiki, białą sutannę i czerwony biret.

Kardynal della Volpe, dziekan diakonów włożył Papieżowi na ramiona czerwoną, złotem haftowaną stułę.

Następnie powrócił Papież do Sykstyńskiej kaplicy i zasiadł na tronie ustawionym na ostatnim stopniu ołtarza, ażeby przyjąć hołd kardynałów, którzy całowali mu najpierw nogę, a następnie rękę, poczym Papież uściskal każdego z nich i błogosławił.

Kardynał della Volpe włożył Papieżowi na palec pierścien Rybaka, który następnie Papież oddał monsignorowi Demico, aby wyryto na pierścieniu imię jego.

Po ukończeniu tych ceremonii Papież w otoczeniu kardynałów przeszedł z Sykstyńskiej kaplicy do swych apartamentów, a następnie do wnętrza kościoła św. Piotra w celu udzielenia błogosławieństwa, poczem powrócił raz jeszcze do Sykstyńskiej kaplicy, a kardynałowie złożyli mu po raz drugi przysięgę na posłuszeństwo.

Książę Chigi otrzymał o godzinie 11 minut 15-ście zawiadomienie, że Papieżem wybrany został kardynał della Chiesa.

O godzinie 11.20 otrzymał monsignor Misciatelli komunikat od wybranego Papieża, w którym tenże prosi, aby brama kościoła św. Piotra otwartą została, ponieważ wkrótce nastąpi ogłoszenie rezultatu wyborów.

O godzinie 11.25 mistrz ceremonii monsignor Respighi ukazał się na balkonie, na zewnętrznej stronie kościoła św. Piotra i rozkazał rozłożyć czerwony kobierzec. Tysiące zebranych na placu przed kościołem wzniosły okrzyki.

O godznie 11 minut 35. ukazał się kardynał della Volpe, najstarszy z kardynałów dyakonów, po prawej jego stronie monsignor Capotosti z papieskim krzyżem; - kardynał della Volpe wygłosił przyjętą formułkę: > Habemus Papam< - i dodał, że nowy Papież przyjął imię Benedykta XV. Zebrani podnieśli okrzyki na cześć nowo wybranego Papieża i udali się do kościoła św. Piotra, a tam Papież udzielił pierwszego błogosławieństwa.

O godzinie 11 minut 45 ukazał się Papież Benedykt XV na balkonie wewnętrznym bazyliki św. Piotra, który obwieszono czerwoną materią aksamitną ze złotymi frędzlami. Tłum ludzi, który wypełniał bazylikę, powitał Ojca św. głośnymi okrzykami. Po zwykłej ceremonii udzielił Ojciec św. klęczącym wiernym błogosławieństwa Apostolskiego, poczem udał się wśród okrzyków radosnych do swoich komnat.

Nowo obranego Papieża łączy swoista tradycja z Benedyktem XIV., który również jako Arcybiskup Bolonii został wybrany Papieżem i rządził Kościołem od roku 1740 do 1758. Nazywal się Prosper Lambertini, urodził się 31 marca 1675 roku w Bolonii, zmarł 3 maja 1758 roku. Uchodzi za  jednego z najbardziej wykształconych pomiędzy Papieżami

Jako jeden z najznakomitszych kanonistów był członkiem kilku rzymskich kongregacji; w roku 1727 został mianowany biskupem Ancony, a w roku 1728 kardynałem, w 1731 roku został biskupem Bolonii, a 17 sierpnia 1740 roku po sześciomiesięcznym konklawe wybrany został Papieżem.

W sprawach kościelnych wykazywał wielką względność; zmniejszył liczbę świąt, i zrzekł się niektórych praw, nie dających się podtrzymać w zmienionych stosunkach.

Zawarł konkordaty i konwencje z Sycilią 1741 r., z Sardynią 1742/50 r., z Hiszpanią i Portugalią 1753 r. i Mediolanem 1753 r.

Już jako Papież ukończył swe słynne dzieło: „De synodo diocesana”. Z buli wydanych przez niego najsławniejsze są; dotycząca spowiedzi św. i małżeństw mieszanych, którymi zapoczątkował dzisiejszą praktykę (1914 r.). Opiekował się uczonymi i artystami. Założył w Rzymie trzy naukowe towarzystwa.

Imiennicy nowo wybranego Papieża.

Organ chrześcijańsko-społeczny w Krakowie „Głos Narodu” pisze, co następuje: Następca Piusa X., nowo obrany Papież, przybrał sobie, jak wiadomo imię Benedykta XV. Chcemy wspomnieć w krótkich zarysach o poprzednich Papieżach, którzy przyjęli także imię św. Benedykta i zasiadali na tronie Stolicy Apostolskiej.

Benedykt I. Urodził się w Rzymie za panowania Cesarstwa Bizantyńskiego. Zasiadał tylko przez cztery lata na tronie papieskim, od 2 czerwca 575 do 30 lipca 579, i starał się o ile było to możliwe łagodzić nędzę ludu, spowodowaną najazdami Longobardów.

Benedykta II. Urodził się w Rzymie podobnie, jak jego poprzednik za panowania Cesarstwa Bizantyńskiego. Kościół wyniósł go w poczet świętych pańskich. Był on dopiero w rok po swoim wyborze uznany przez cesarza Konstantyna Pogonata, który zezwolił następnie, ażeby odtąd biskupi rzymscy mogli natychmiast po obiorze być konsekrowani, bez oglądania się na uprzednie potwierdzenie cesarskie. Panował tylko jeden rok od 26 czerwca 684 – 8 maja 685.

Benedykt III. Urodził się w Rzymie i podobnie jak jego poprzednicy za panowania Cesarstwa Bizantyńskiego. Zasiadał na tronie papieskim od 29 września 855 do17 kwietnia 858. Przyczynił się do wzbogacenia wielu kościołów rzymsko-katolickich. Za jego panowania wprowadził w Anglii król Ethelwulf zwyczaj płacenia Papieżowi świętopietrza.

Mapa

Mapka cesarstwa za rządów Justyniana poł. VI. w. rys. Archiwum Ilustracji WN PWN SA Copyright by Wydawnictwo Naukowe PWN

Benedykt IV. Urodził się w Rzymie, który należal do państwa kościelnego. Zarządzał Stolicą Apostolską od stycznia lub lutego 900 r. do lipca 903 r. Ukoronował w roku 901 Ludwika z dolnej Burgundii na cesarza rzymskiego jako Ludwika III.

Benedykt V. Urodził się Rzymie w państwie kościelnym. Wybrany został papieżem 22 maja 964 r. przez Rzymian jako przeciwnik Leona VIII. Wywieziony został przez cesarza Ottona I., do Hamburga, gdzie wnet życie zakończył, 4 lipca 965 r.. Uznany natomiast przez Ottona Benedykt VI został w dwa lata po obiorze 19 stycznia 973 r. z rozkazu uzurpatora Krescencyusza we więzieniu uduszony w czerwcu 974 r.

Mapka

Mapka Państwa Kościelnego z 1860 roku. Autor: Jfruh. Pobrano z domeny publicznej.

Dłużej utrzymał się na papieskim tronie Benedykt VII. Urodził się w Rzymie, który należał do państwa kościelnego. Panował od października 974 r. do10 lipca 983 r. Nader przychylny klasztorom, które podźwignął i obdarzył przywilejami. Szczególnie wstawiał się za tak zwaną kluniacką reformą klasztorów, przewidywała ona m.in. podział czasu między modlitwą, nauką a pracą. Zjednoczono wtedy wspólną regułą ponad 2000 klasztorów we Francji, Anglii, Hiszpanii, w Niemczech i w Polsce, poddając je pod naczelną władzę opata klasztoru benedyktyńskiego w Cluny.

Prócz tego zasłużył się Benedykt VII wydanym w roku 981 na koncilium rzymskim zbiorem praw przeciw simonii, czyli kupowaniu stanowisk kościelnych.

Wyniesiony przez swą familię na tron papieski, a przez cesarza Henryka II. uznany Benedykt VIII., panował w od 18 maja 1012 r. do 9 kwietnia1024 r., a wsławił się głównie tym, że wydarł Saracenom i Grekom Sardynię i Apulię, działał skutecznie na kilku synodach w sprawie reformy Kościoła i karności duchowieństwa w duchu reguły kluniackiego opactwa. Urodził się w Tusculum, ktore należaly do Państwa Kościelnego (Włochy). A były to czasy wielkiego upadku moralności w społeczeństwie ludzkim.

Spotkało to nawet synowca Benedykta VIII., który w bardzo młodym wieku obranym został w październiku 1032 r. papieżem, jako Benedykt IX., a nieszczególną cieszył się sławą. Wygnany został z urzędu papieskiego w roku 1044 przez lud. Posługując się intrygami, zasiadał na tronie papieskim trzykrotnie, po raz drugi 10 kwietnia 1045, i trwał na nim do 1 maja 1945 roku. W roku tym ponownie traci urząd papieski. Zasiada na nim po raz trzeci, 8 listopada 1047 r. , został z niego zdjęty dopiero poprzez stanowcze działanie papieża Leona IX., który go odsunął od pełnienia posługi kościelnej 17 lipca 1048 r. Zmarł na zamku swym w Tusculum w roku 1055.

5 kwietnia 1058 r. dokonano wyboru antypapieża Benedykta X. , jako przeciwnika Grzegorza VII, lecz musiał już po 9 miesiącach ustąpić mu miejsca, poddając się wyrokowi synodu w Sienie.

Na prawdziwą cześć zasłużył sobie obrany 22 października 1303 jenerał dominikanów Niccolo Bocasini, który jako Benedykt XI., uznany został przez Kościół za błogosławionego. Pogodził się z Filipem IV, królem francuskim, odwoławszy wydane przeciw niemu dekrety Bonifacego VIII. Tylko rok jeden zasiadał na papieskim tronie, zmarł bowiem 7 lipca 1304 roku.

Benedykt XII był synem piekarza Fournier z Languedoc; usiłował na próżno doprowadzić do powrotu papieża z Awinionu do Rzymu. Urodzil się w Saverdun, należące do Królestwa Francji. Zasiadł na tronie papieskim 20 grudnia 1334 r. Starał się on bardzo o utrzymanie surowej karności klasztorów, ale ulegał zanadto wpływom francuskim, szczególnie w sporze z królem Ludwikiem bawarskim. Skutkiem tego było oświadczenie elektorów niemieckich na sejmie w Rense, że obrany przez nich król rzymski – nie potrzebuje potwierdzenia papieskiego. Jego pontyfikat trwał do 25 kwietnia 1342 roku.

Imię Benedykta XIII., nadane zostało dwóm papieżom. Jednym z nich z nich był Pedro de Luna z IIIueca w Hiszpanii(Aragonii), obrany 28 września 1394 r. Był to antypapież, który „wypłynął” podczas wielkiej schizmy w Awignonie, ale w roku 1409, przez sobór pozakski, a następnie w roku 1417 i przez sobór w Konstancji jako schizmatyk usunięty z tronu papieskiego.

Drugim był Vincenzo Maria z domu Orsini-Grawina, arcybiskup Benewentu, obrany na papieża 29 maja 1724. Jego pontyfikat trwał do 21 lutego 1730 r. W kolejności był on papieżem, który przybrał sobie imię Benedykta XIII.

Kolejnym papieżem, który przyjął sobie imię św. Benedykta był urodzony w Bolonii, w Państwie Kościelnym Prospero Lorenzo Lambertini. Był on w kolejności XIV papieżem o imieniu Benedykta. Zasiadł na tronie papieskim 17 sierpnia 1740 roku, a jego pontyfikat zakończył się 3 maja 1758 r.

Bazylika

Foto Bazyliki św. Piotra w Watykanie. Pobrano ze strony internetowej.

W czasie WW zasiadł na tronie papieskim 3 września 1914 roku Benedykt XV, jego świeckie nazwisko i imię to: Giacomo della Chiesa. Urodził się w Genui, która należała wtenczas do Królestwa Sardynii (Włochy). Pontyfikat tego papieża, który prowadził Kościół w czasach „Samobójstwa Europy” zakończył się 22 stycznia 1922 roku.

Zwrot „Samobójstwo Europy” pobrano z pozycji książkowej autorstwa prof. Andrzeja Chwalby pod tym samym tytułem. Trafność tego zwrotu wobec wydarzeń WW nie powinna budzić najmniejszych wątpliwości.

Miano Benedykta XVI przyjął ks. Kardynał Ratzinger po wyborze na stolec papieski, na którym zasiadł 19 kwietnia 2005 r., a zrzekł się sprawowania urzędu papieskiego 28 lutego 2013 r., w okolicznościach do dzisiaj tajemniczych, niewyjaśnionych, a niektórzy twierdzą, że źródłem tego wydarzenia była nieczysta gra ze strony wpływowych banków.

Źródła: Wypiski z lokalnej prasy czasu WW. Ścieżka dostępu: ŚBC

https://pl.wikipedia.org/wiki/1058

https://pl.wikipedia.org/wiki/Poczet_papie%C5%BCy

https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/Justynian-I-Wielki;3918685.html#prettyPhoto

 

 

 



Autor artykułu : Wybrał i zestawił Leonard




© Copyright Leonard Hajduk

Design www.bambynek.com